บทที่ 1 รอยแตกในมูลนิธิ
มุมมองของดิยา
“ดิยา!”
“ดิยา!”
ครั้งที่สองที่ชื่อของฉันดังขึ้นกลางอากาศ มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป หากแต่ฟาดใส่ฉันราวกับตบหน้า
ฉันสะดุ้งเงยหน้าพรวดเร็วเสียจนแทบกัดลิ้นตัวเอง หนังสือเรียนที่ฉันใช้หนุนแทนหมอนลื่นเอียงไปด้านข้าง และฉันรีบคว้าไว้ก่อนที่มันจะร่วงกระแทกพื้น
มิสซิสสมิธยืนอยู่หน้าชั้นเรียน จ้องมาที่ฉันตรงๆ
และเธอไม่ได้พอใจเลยแม้แต่น้อย
ฉันรีบผุดลุกขึ้นยืน หรืออย่างน้อยก็พยายามจะลุก แต่ขากลับไม่ยอมร่วมมือ หัวเข่าทรุดวูบเล็กน้อยก่อนที่ฉันจะคว้าขอบโต๊ะไว้ทัน ฉันกะพริบตาถี่ๆ ต้านม่านหมอกหนาทึบที่อวลอยู่หลังดวงตา ภาพในห้องเรียนค่อยๆ กลับมาชัดอีกครั้ง แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ กระดานสีขาว ใบหน้ายี่สิบกว่าชีวิตที่หันมาทางฉัน พร้อมความขบขันคนละนิดคนละหน่อย
ฉันอยากให้พื้นแยกออกแล้วกลืนฉันลงไปเสียเดี๋ยวนั้น
“ลุกขึ้นสิ ดิยา จะลุกจากเก้าอี้ตัวนั้นได้ไหม!” เสียงของมิสซิสสมิธสะท้อนไปทั่วทุกผนัง “เดี๋ยวนี้!”
ทางซ้ายมือของฉัน มีเสียงกระซิบตามมาด้วยเสียงหัวเราะที่กลั้นไว้ไม่มิด
สายตาของมิสซิสสมิธตวัดไปด้านข้างคมกริบราวคมมีด
เสียงหัวเราะหยุดลงทันที
“เป็นอะไรไป” เธอพูด พลางเดินมาหาฉันช้าๆ “เมื่อคืนเธอไม่ได้นอนหรือไง”
ฉันอ้าปาก แต่ไม่มีเสียงใดหลุดออกมา
“อย่ายืนทำหน้าซื่ออยู่ตรงนั้น” เธอว่า และตอนนี้น้ำเสียงของเธอต่ำลง แทบจะอ่อนโยนอยู่ใต้ความหงุดหงิดนั้น “เธอเป็นนักเรียนที่เก่งที่สุดในห้องนี้ เข้าใจไหม เก่งที่สุด และฉันมองดูเธอมาสองสัปดาห์แล้ว เห็นเธอลากตัวเองไปตามระเบียงเหมือนแม้แต่เงาของตัวเองก็ยังหนักเกินกว่าจะแบกไหว”
เธอมาหยุดตรงหน้าฉัน ในระยะใกล้ ดวงตาหลังกรอบแว่นนั้นไม่ได้มีแต่ความโกรธ
มันเต็มไปด้วยความกังวล
“เธอสอบตกในการทดสอบที่ฉันให้” เธอพูดเบาๆ “ดิยา โอเซ สอบตกข้อสอบของฉัน เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ไม่เคยแม้แต่ครั้งเดียว ตั้งแต่เธอเข้ามาเรียนที่โรงเรียนนี้”
ฉันก้มมองโต๊ะ ลำคอตีบแน่นไปหมด
“นี่ไม่ใช่เธอเลยจริงๆ”
เธอยกมือขึ้นจัดแว่นอีกครั้ง แล้วชี้ไปที่ประตู
“ออกจากห้องฉันเดี๋ยวนี้ แล้วไปที่ห้องพยาบาลของโรงเรียนให้เขาตรวจร่างกาย อาจเป็นเพราะเธอขาดวิตามินหรือธาตุเหล็กก็ได้ ฉันไม่รู้ และฉันก็ไม่ใช่หมอ” น้ำเสียงของเธอกลับมาแน่วแน่อีกครั้ง “แต่ฉันจะไม่ยืนดูนักเรียนที่เก่งที่สุดของฉันหลับในห้องเรียนและปล่อยให้อนาคตของตัวเองพังทลาย ไป เดี๋ยวนี้”
ฉันรวบกระเป๋าแล้วเดินออกไป สายตามองตรงไปข้างหน้า ขณะรู้สึกได้ว่าสายตาของทุกคนยังคงไล่ตามฉันไปจนถึงประตู
“อืม” เนิร์สเจนพูดขึ้น ขณะเดินกลับเข้ามาในห้องทำงานพร้อมผลตรวจ
และอะไรบางอย่างในวิธีที่เธอพูดคำสั้นๆ คำนั้น ทำให้ท้องของฉันวูบโหวงลงไปทันที
“เธอท้อง”
นาฬิกาบนผนังยังคงเดินต่อไป
ตอนนี้ฉันได้ยินมันชัดกว่าเดิม ทุกวินาทีตกกระทบราวกับค้อนทุบ
ติ๊ก
ติ๊ก
ติ๊ก
ห้องไม่ได้หมุนคว้าง ฉันแทบอยากให้มันหมุนเสียด้วยซ้ำ อย่างน้อยฉันคงยังมีอะไรทางกายภาพให้ยึดไว้ มีข้ออ้างจากร่างกายมารองรับความจริงที่ว่าโลกทั้งใบเพิ่งเอียงหลุดออกจากแกนของมันไปโดยสิ้นเชิง แต่กลับไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
แสงฟลูออเรสเซนต์ที่ครางหึ่งอยู่เหนือศีรษะ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ กระดาษในมือของเนิร์สเจน
“ท้อง” ฉันทวนคำ เสียงนั้นฟังแปลกแยกอยู่ในปากตัวเอง
“ก็อย่างที่ฉันพูดนั่นแหละ” เนิร์สเจนวางกระดาษลงบนโต๊ะระหว่างเรา เธอเอนหลังพิงเก้าอี้แล้วกอดอก สีหน้าบนใบหน้าของเธอ ฉันจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต
ความดูแคลน
ความดูแคลนล้วนๆ ที่ไม่แม้แต่จะพยายามปกปิด
“รู้อะไรไหม” เธอพูด “ฉันเห็นเด็กผู้หญิงแบบเธอเดินเข้ามาที่นี่ทุกปี เด็กผู้หญิงที่ได้รับโอกาส ได้ทุนการศึกษา ได้ที่นั่งในสถาบันแห่งนี้ ได้โอกาสจริงๆ ที่จะเปลี่ยนชีวิตตัวเอง แล้วพวกเธอทำอะไรกับมันล่ะ”
ฉันไม่พูดอะไร
“พวกเธออ้าขา” เธอพูดออกมาตรงๆ เหมือนกำลังวิจารณ์สภาพอากาศ “นั่นแหละคือสิ่งที่พวกเธอทำ แทนที่จะตั้งใจเรียน แทนที่จะสร้างอนาคตให้ตัวเอง กลับวิ่งไล่ตามพวกอัลฟ่าที่ไม่มีวันเห็นพวกเธอจริงจัง แล้วสุดท้ายก็มาจบลงตรงนี้ ในห้องทำงานของฉัน พร้อมผลตรวจเป็นบวก”
มือของฉันสั่น ฉันกดมันแนบลงบนต้นขาเพื่อไม่ให้เธอเห็น
“เธอเป็นโอเมก้าชั้นต่ำที่ได้ทุนการศึกษา” เธอพูดต่อ “เธอได้รับโอกาสที่เด็กผู้หญิงส่วนใหญ่ในสถานะอย่างเธอยอมฆ่าเพื่อให้ได้มา แล้วเธอเอาโอกาสนั้นไปทำอะไรแบบนี้น่ะหรือ เธอรู้ด้วยซ้ำไหมว่าใครเป็นพ่อของเด็ก”
คำถามนั้นซัดใส่ฉันราวกับน้ำเย็นจัดสาดเต็มถัง
“แน่ใจหรือ” เธอย้ำ “หรือว่ามันมีมากเกินไปจนแยกไม่ออกกันแน่”
“ออกไปจากห้องทำงานของฉัน” พยาบาลเจนพูดพลางลุกจากเก้าอี้ “ฉันจะติดต่อฝ่ายบริหาร พฤติกรรมแบบนี้เพียงพอที่จะให้มีการทบทวนทุนการศึกษาของเธอได้ อัลฟาจะต้องได้รับรู้เรื่องนี้แน่” เธอชี้ไปที่ประตู “น่าละอายจริง ๆ น่าละอาย”
ฉันลุกขึ้นยืนทั้งที่แทบไม่รู้สึกอะไร ไม่ทันได้คิดอะไรด้วยซ้ำ
โถงทางเดินสว่างจ้า ธรรมดาเหมือนทุกวัน และเต็มไปด้วยนักเรียนที่กำลังเดินไปมาระหว่างคาบ
ฉันยืนอยู่กลางนั้น กระดาษผลตรวจอยู่ในมือ และไม่รู้เลยว่าควรทำอะไรต่อไป
ฉันรู้ว่าใครคือพ่อของเด็ก
นั่นแหละคือส่วนที่ทำให้ทุกอย่างเลวร้ายยิ่งกว่าเดิม
ความทรงจำไหลเข้ามาก่อนที่ฉันจะห้ามมันได้ ภาพเดิมที่ฝังตัวอยู่หลังซี่โครงของฉันโดยไม่ยอมจ่ายค่าเช่าเลยนับตั้งแต่คืนงานปาร์ตี้วันนั้น
ฉันจำเสียงหัวเราะได้
พวกเขากลุ่มหนึ่งยืนเบียดกันอยู่ตรงโถงด้านนอกเลานจ์ เสียงดัง เมา และไม่คิดจะลดเสียงลงเลยแม้แต่น้อย และพีทก็ยืนอยู่กลางกลุ่มนั้น ยิ้มกว้างด้วยรอยยิ้มสีทองอันง่ายดายของเขา รอยยิ้มที่ครั้งหนึ่งฉันเคยคิดว่ามีไว้ให้ฉันคนเดียว
“เธอง่ายจะตาย เอาจริงนะ” เขาพูด “ฉันแทบไม่ต้องทำอะไรเลยก็กางขาเธอได้แล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกเราจะพนันกันทำไมตั้งแต่แรก ฉันได้เธอตั้งแต่วันแรกแล้ว”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีก แล้วพวกนั้นก็พากันจับมือเขา มองเขาด้วยแววตาทึ่งราวกับเขาเพิ่งทำเรื่องยิ่งใหญ่อะไรสักอย่าง
“โอเมก้าทุนการศึกษา” ใครอีกคนพูด “โคตรคลาสสิก”
“ว้าว พวกเราจะได้ลองกับเธอบ้างไหม” อีกคนถาม
“เฮ้ ฉันชนะ ฉันเป็นเจ้าที่นี่” เสียงของพีทเปี่ยมด้วยชัยชนะ “จ่ายมาซะ”
ฉันใช้เวลาอยู่พักหนึ่งกว่าจะตระหนักได้ว่าศูนย์กลางของเสียงซุบซิบนินทานั้นคือฉันเอง และฉันเคยเป็นแค่ของเดิมพัน
เมื่อสามสัปดาห์ก่อน ฉันเดินออกจากงานปาร์ตี้นั้นโดยไม่ยอมให้ใครเห็นว่าตัวเองร้องไห้ และฉันก็บอกกับตัวเองว่านั่นคือจุดจบ
ฉันจบกับมันแล้ว ฉันจะเดินหน้าต่อ ฉันคือดิยา โอเซย์ และฉันจะไม่ยอมให้คนอย่างพีท ลีดซิลเวอร์มาเขียนตอนจบของเรื่องราวชีวิตฉัน
“ดิยา!”
ฉันหันกลับไปมองเพื่อนสนิท
แชนเทลกำลังวิ่งตรงมาทางฉันตามโถงทางเดิน เดรดล็อกของเธอสะบัดปลิว กระเป๋าแกว่งอยู่บนไหล่ข้างหนึ่งอย่างน่าหวาดเสียว หลบหลีกนักเรียนคนอื่นโดยไม่คิดจะขอโทษใครแม้แต่นิดเดียว เธอเบรกตัวเองจนหยุดตรงหน้าฉัน หายใจแรงเล็กน้อย ดวงตากวาดมองใบหน้าฉันด้วยความเฉียบคมของคนที่รู้จักฉันมาตั้งแต่สัปดาห์แรกที่เราเข้ามาที่นี่
“ได้ยินว่ามิสซิสสมิธส่งเธอมาที่คลินิก” เธอพูด “เกิดอะไรขึ้น มีอะไรผิดปกติ เธอป่วยเหรอ” จากนั้นสายตาเธอก็เลื่อนลงไปที่กระดาษในมือฉัน “นั่นอะไร”
ก่อนฉันจะตอบ เธอก็คว้าไปแล้ว
ฉันมองเธออ่านข้อความ
“โอ้ พระเจ้า” เสียงของแชนเทลลดลงเป็นกระซิบ “ไม่ ไม่ ๆ ๆ ๆ ๆ” เธอเงยหน้ามองฉัน “ดิยา”
ดวงตาฉันแสบร้อน ฉันจะไม่ร้องไห้กลางโถงนี้
“เราต้องบอกเขา” แชนเทลพูดขึ้นทันที กระดาษในมือเธอยับเล็กน้อย “ดิยา เราต้องหาไอ้หน้าด้านนั่นเดี๋ยวนี้ เขาเป็นคนก่อเรื่องนี้ เขาต้องรับผิดชอบ ฉันไม่สนว่าพ่อเขาเป็นใคร...”
“แชนเทล”
“ไม่ ฉันพูดจริงนะ เขาอยู่ไหน ไอ้ลูกคุณหนูหยิ่งผยองไร้ประโยชน์นั่นอยู่ไหน...”
“แชนเทล” คราวนี้ฉันพูดดังขึ้น
เธอหยุด
ฉันค่อย ๆ รับกระดาษคืนจากเธอ พับมันหนึ่งครั้งแล้วสอดเก็บลงในกระเป๋า
“ฉันจัดการเอง” ฉันพูด
“ดิยา...”
“ฉันจัดการเอง”
แชนเทลมองฉันอยู่นาน จากนั้นเธอก็คว้ามือฉันไปบีบแน่นหนึ่งครั้งแล้วไม่พูดอะไรอีก
ฉันเดินไปจนสุดโถงตรงที่นั่งริมหน้าต่างซึ่งว่างอยู่ แล้วนั่งลง หยิบโทรศัพท์ออกมา
ฉันเปิดข้อความแล้วหาชื่อของเขา
พีท ลีดซิลเวอร์
ฉันพิมพ์ช้า ๆ
เราต้องคุยกัน ด่วน เจอฉันวันนี้
ฉันจ้องข้อความนั้นอยู่สามวินาที
แล้วก็กดส่ง
เครื่องหมายถูกเล็ก ๆ ปรากฏขึ้น จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นสีน้ำเงิน ข้อความถูกส่งถึงแล้ว
ฉันวางโทรศัพท์คว่ำหน้าลงบนเข่า แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างยังพื้นที่ของลีดคลอว์อคาเดมี เขียวขจี อาบแสงสีทอง และเฉยชาโดยสิ้นเชิงต่อความจริงที่ว่าชีวิตทั้งชีวิตของฉันเพิ่งร้าวแยกออกเป็นสองเสี่ยง
จุดสามจุดปรากฏขึ้นบนหน้าจอ
พีทกำลังพิมพ์
